Consequentie(loos)?

'Wij gaan de rekening examenfraude niet betalen'

Deel 1

dat was de titel van een artikel in de Volkskrant van vandaag (donderdag 27 februari). Het eerste gedeelte van het artikel ging over hoe de daders van de examenfraudeaffaire op het Ibn Ghaldoun zijn gestraft. Het ministerie wil dat de daders een fikse boete van maarliefst 86 duizend euro betalen. Dit onder andere omdat er door de fraude zo'n 17 duizend nieuwe Frans examens moesten worden gemaakt en gedrukt. Safae K. die deze boete zou moeten betalen zegt dat ze dat, als de boete überhaupt komt, niet zal gaan doen. Ook vindt ze dat zijn niet de verantwoordelijke is voor het verspreiden van de examens. Een 19-jarige hacker uit Rotterdam zou namelijk de examens op internet hebben verspreid. Het ging me niet om dit gedeelte van het artikel maar om het tweede deel van het artikel.

Deel 2

Het tweede deel van het artikel gaat over de overwegingen die de rechtbank heeft gemaakt bij het geven van de straffen. Volgens de advocaten van de daders hadden de leerlingen niet de intentie om de examens van honderden dan niet duizenden andere leerlingen in hun omgeving te verpesten. Ik kan dit maar moeilijk bevatten. Zelf ben ik 17 jaar en ben dus even oud en zelfs jonger dan de daders van deze fraudezaak. Ik kan met dan ook totaal niet voorstellen dat iemand op dat moment niet weet wat de gevolgen zijn van zijn of haar daden. Ik geloof dan ook niet wat de daders zeggen. Op de leeftijd van 17 of ouder heb je toch enigszins verantwoordelijkheidsgevoel en weet je wat de gevolgen van je acties zijn en wat je wel of niet kunt doen.

Wat ik ook opmerkelijk vind als dat volgens het artikel de daders totaal geen plan hadden over wat ze zouden doen als ze de examens gestolen hadden. Dit staat mooi aangegeven in het artikel 'Een aantal van hen stond enkele uren na de inbraak al op Rotterdam Centraal met tassenvol eindexamens, met het goud in handen, maar niet meer wetend wat te doen of waar naartoe te gaan.' Dit laat maar weer eens zien dat pubers niet uitdenken wat ze doen en niet weten waar ze mee bezig zijn.

De rechter vond dat de daders oud en wijs genoeg waren om te kunnen overwegen wat de gevolgen zijn van hun acties. Ik ben het daar helemaal mee eens. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de daders precies wisten wat ze deden en wat de gevolgen van hun daden waren.

Wil je het hele artikel lezen? dit is de link: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/5288/Onderwijs/article/detail/3604543/2014/02/27/Wij-gaan-de-rekening-examenfraude-niet-betalen.dhtml 

Stage-ervaringen 

Ik denk dat de pubers in mijn klas de gevolgen van hun daden vaak ook niet door hebben. Ze zijn echter een stuk jonger dan de leerlingen in het artikel. Ik denk dus dat zij het echt niet door hebben. Ze doen iets maar snappen niet dat hun actie gevolgen heeft en wat die dan zouden kunnen zijn. Zo had ik bijvoorbeeld een meisje in mijn klas die constant aan het praten was met haar buurvrouw, ik waarschuwde haar een aantal keer en zette haar uit elkaar. Ze had totaal niet verwacht dat ik dat zou doen, ze had niet verwacht dat er consequenties zaten aan haar actie. 

Ik denk dat mijn leerlingen dus vaak gewoon echt niet snappen dat hun acties consequenties hebben. Dat hoort nou eenmaal bij de levensfase waar ze op dat moment in zitten. Ik moet hier op inspelen door duidelijk te zijn in straffen en waarschuwen en mijn consequenties benoemen. Op die manier weten mijn leerlingen wat ze wel en wat ze niet kunnen maken en dat kan veel helpen in de sfeer van de klas. Ik zou graag aan de leerling willen vragen of ze door hebben wat hun acties voor consequenties hebben voor zichzelf, de klas en de leraar. Ik wil dat ze daar over nadenken, nadenken over wat hun acties teweeg brengen.

Grenzen(loos)?

De Blog van vandaag gaat eveneens over Pubers, hun gedrag en de samenleving die hier op reageert. Ik heb een artikel gelezen over het leggen van grenzen voor pubers en hoe je met ze om moet gaan.

Wat ik van het artikel heb geleerd is dat het gedrag van pubers natuurlijk is, ze gedragen zich nou eenmaal op de manier hoe ze zich gedragen, dat is normaal en daar gaat elke puber doorheen in zijn leven. Het gedrag kun je als ouder of leraar echter wel beïnvloeden. Je moet grenzen stellen! Dat is een manier om het gedrag van de pubers enigszins te beïnvloeden. Pubers zijn toe aan structuur en regels. Ze moeten weten wat ze wel en niet kunnen maken.

Ik herken dit gedrag erg goed op mijn stage. De leerlingen in mijn klas zoeken hun grenzen op. Ze willen weten wat ze me wel en niet kunnen maken. Ik moet dus duidelijke grenzen stellen voor mijn leerlingen zodat ze weten waar ze aan toe zijn en weten wat ze wel en niet kunnen maken. Hier ben ik momenteel erg mee bezig. Ik denk na over mijn manier van straffen en mijn manier van waarschuwen. Mijn laatste les nog heb ik een leerling uit mijn klas apart moeten zetten van haar buurvrouw. Ze waren constant aan het praten en met andere dingen bezig dan de les. De fout die ik maakte was echter dat ik veel te laat met mijn straf kwam, het had niet zoveel nut meer.

Ik ga me er echt mee bezig houden, met het straffen en stellen van grenzen om zo mijn lessen zo goed mogelijk en duidelijk mogelijk te kunnen geven.

De kennis die ik nu over pubers heb vergaard laat me weten dat grenzen stellen extreem belangrijk is als het gaat om het pubergedrag. Onderwijs draait om het stellen van grenzen en het duidelijk communiceren met leerlingen en met elkaar. Dit moet de leraar nastreven om goed contact te houden met de leerling en met zijn collega´s. Hierdoor ontstaat een duidelijke structuur in de school die de leerling erg op prijs stellen en problemen doen voorkomen.

Ik zou graag met leraren willen praten over de grenzen die zij stellen en de manier op hoe ze dat uitvoeren en wat de gevolgen zijn. Ook zou ik graag met leerlingen willen praten om te weten wat zij vinden van die bepaalde grenzen en welke grenzen zij zelf op prijs stellen.

0-meting

De 0-meting

Afgelopen vrijdag kregen we de opdracht om een blog aan te maken. De onderwerpen die we er in moeten verwerken zijn 'De Puber', 'De klas' en 'De leraar voor de klas'.

'De Puber'

Het is moeilijk voor mij om 'de Puber' te definiëren, ik zie mezelf namelijk nog als een puber. Ik moet dus mezelf gaan definiëren en dat is niet zo makkelijk. Van de andere kant hoef ik alleen maar naar mezelf te kijken en ik heb een definitie. Hoe ik mezelf  als 'puber' en 'pubers' over het algemeen zie is dat het jonge mensen zijn die zich in de overgangsfase van kind naar volwassenen bevinden. Dit brengt zo verschrikkelijk veel veranderingen met zich mee in een relatief korte tijd dat het voor de puber overweldigend kan zijn. Er komen zoveel hormonen vrij dat je leven soms een emotionele achtbaan kan worden. Je voelt je soms eenzaam, verdrietig en heel onzeker (ik spreek uit eigen ervaring), maar ik voelt je ook vaak 'on top of the world', onkwetsbaar en vreselijk gelukkig. De puber wil gezien worden als een volwassenen en ook zo worden behandeld. Het probleem is dat pubers zich echter niet altijd gedragen als volwassenen. Ze denken dat ze altijd gelijk hebben, zijn extreem koppig en hebben overal wat op aan te merken. Maar dat maakt ze juist leuk. Het zijn individuen aan het begin van hun leven, het begin van de zoektocht naar zichzelf en de wereld om hen heen. Wat Matthijs vertelde in de les van vorige week heeft mij de ogen doen openen, pubers gedragen zich zoals ze zich gedragen omdat dat gewoon 'de natuur' is. Ze willen nou eenmaal hun weg vinden in de grote boze wereld.

'De klas'

'Een geheel van pubers, die met elkaar en van elkaar leren', dat is mijn definitie van 'de klas'. De klas is de leerplaats van de pubers, waar zij tezamen met andere pubers van dezelfde leeftijd zichzelf ontwikkelen. Zoveel pubers op één plek, dat zorgt vaak voor onrust. Allemaal hebben ze hun eigen mening en allemaal willen ze die uiten. Dit zorgt voor ontelbare meningsverschillen en opstootjes binnen de klas. De klas is soms één geheel waarin alle leden achter elkaar staan en zich ook echt een eenheid voelen. Meestal is dit niet het geval en bestaat de klas uit aparte groepjes van individuen die zich met elkaar kunnen identificeren en niets moeten hebben van de andere 'losers' uit hun klas. Ik denk dan vaak aan Amerikaanse films en series met de welbekende 'subculturen': nerds, chearleaders, sporters, Asians, Gothics, Punks en nog ontelbaar andere groepen. Deze groepen hebben allemaal hun eigen principes en die botsen regelmatig met elkaar. Het gaat om het uitzoeken 'wie je bent' en waar je bij wilt horen. Dit uit zich in de groepsvorming binnen de klas.

'De leraar voor de klas'

De functie van de leraar in de klas is naar mijn mening het begeleiden en motiveren van de leerlingen. De leraar heeft als het waren 'de touwtjes in handen', 'de regie' over de klas. Daar zijn de leerlingen het niet altijd over eens. Zij willen vaak zelf kunnen bepalen wat ze gaan doen omdat ze er weer eens 'geen zin in hebben' of omdat het onderwerp 'stom' is. De leraar moet er voor zorgen dat de leerlingen toch bezig zijn en dat ze iets leren, dat is het belangrijkste. Het is een moeilijke en belangrijke functie. Je bent echter gedeeltelijk verantwoordelijk voor het leerproces van de leerlingen.

Help! Ik word geslagen door mijn kind

woensdag 12 februari 2014

In het artikel in de Telegraaf vond ik een opmerkelijk verhaal over pubers. Het ging over een zogenaamd taboe, pubers die hun eigen ouders mishandelen. Vaak gaat het om jongens die aan het begin van de puberteit staan en vol zitten met allerlei hormonen. Ze zijn emotioneel door bepaalde omstandigheden in hun thuissituatie (bijvoorbeeld een scheiding). Ze proberen controle te krijgen over hun ouders door middel van slaan en/of schoppen van de ouders. Volgens deskundigen komt dit doordat de ouders bij de opvoeding niet genoeg hebben laten merken dat zij de baas zijn en niet de kinderen. Ze zien hun kinderen misschien te veel als gelijken waardoor de hiërarchie wordt verstoord. Ik begrijp de deskundige goed maar vind zelf dat in deze tijd de ouders niet te ver boven de kinderen moeten staan. Ja ze zijn de baas over de kinderen en moeten straffen bij wangedrag, maar de persoonlijke band is het belangrijkste en ik vind dat een kind niet voor zijn ouders moet vrezen.

http://www.telegraaf.nl/vrouw/mama/pubers/22291782/__Help__Ik_word_geslagen_door_mijn_kind__.html 

Thomas Hokkelman AAVT1